Iomete freneza loko, sed tuj kiam ni komencis petveturi la kamionisto kiu parkis antaŭe ni invitis nin kaj informi non ke li irus al biŝkeko. Ni acceptis, poste kelakj minutoj li diris ke ni haltis iomete hejme per manĝi kaj ripozi kaj invitis non fari egale. Ni farid kaj vidis filmojn ĉar li haltis multaj horoj en Barskoon, kaj kiel estis iomete jam malfrue ni ĵus ripozi kaj babili kun lia belega familio. Kaj noktomĝzo ni foriris kun kelkaj fruktoj ke lia familia donis al ni. Ni haltis por iomete dormi aliaj du horoj kaj iris. Sed en la mateno li komencis flirti kun Mushly do ĝis la alvenado en Ivanovika ni malkorfortiĝis.

Kiel ni estas pezaj ni preferis provi ĉi tie. Muĵtaj takistoj vplis veturi nin pagante. Sed fine iu kiu irus al Kyzul suu veturis nin.

Unue li oetis monon. Sed kiam ni ekklarigis vojaĝi senpage li, kiel rusa, ture konprenis kaj veturis nin.

Poate alvenado ekde preskaŭ la bordo kun Kazakstano. Uloj provis lasi nin en bona loko por kampadi. Sed hazerde tia junulo estis en la enirado de tia loko nomata "green city". Do ili ofertis nin lia hejmo por nia domado kaj ni ackceptis. En la venonta tago li veturis nin al loko kie li pensis ni povus preni buson sed li malkomprenis, ĉar ni fakte volis petveturi, sed ludante ekzemplo kiel petveturi li fakte haltis aŭton kiu veturis nin al Ĉolpan Ata. Belega. Jahahahah

Worked well after 15min standing a little in front of the bus stop with a Denamrk / Kiel sign

Mi provis rektan itineron, sed ili proponis al mi unu al la flughaveno. Ne akceptu la flughavenan itineron; la elirejo tie estas malbona, krom se vi scias kiel kapti buson en pli bona loko ĉe la flughaveno, aŭ eliri pli frue ĉe iu benzinstaciego.

Ni provis atingi Okajamon kaj sukcesis atingi Osakon, kun tre simpatia paro, kiu posedas restoracion. Ili lasis nin ĉe la parkenirejo, kie ni intencis kampadi. ​​Estis malfacile, sed ni trovis vere interesan lokon tie, sur la sama linio kiel la oficiala kampadejo. Nur daŭrigu marŝi kaj preter la necesejo estas iom forlasita konstruaĵo kaj poste malgranda monteto. Survoje malsupren, aliflanke, ĝi estas sufiĉe nevidebla ĉar estas granda muro apartiganta la parkon de la strato.

Nia tria fojo en ĉi tiu servareo, ĉiam malfacila. Ni provis ekstere kaj nenion, poste ni laciĝis kaj eniris kun la sama strategio kiel la lastan fojon: sidiĝi, manĝi manĝeton kun la grandaj ŝildoj malantaŭ ni montrantaj kien ni iras, dum ni provis iom ŝargi niajn poŝŝargilojn. Ĉi-foje iu rapide proponis al ni veturon; junulo kondukis nin al la sekva benzinstacio, kie ni suferis la tutan nokton kaj apenaŭ dormis. hahaha

Unu el la plej bonaj kaj plej longaj veturoj en Japanio, post preskaŭ neniu dormo ĉe la stacidomo kun popmuziko kaj helaj lumoj la tutan nokton, kaj manĝado de 7-Eleven-manĝaĵoj kun rizo el la restoracio, tuj kiam tagiĝis ni ekiris por provi nian bonŝancon, kaj kia bonŝanco! Ni uzis ŝildon por Nagojo, la unua aŭto haltis, demandis kien ni iras, ni diris, fakte ni iras al Tokio, kaj tiam li diris: rigardu kiel amuze, mi ankaŭ. Kien en Tokio? Tiam ni diris: Ĉiba, kaj li diris: rigardu kiel bonege, mi ankaŭ. Kaj li lasis nin rekte ĉe la parko proksime de nia plej ŝatata kampadejo en Ĉiba, kie ni reprenis kelkajn el niaj aferoj, kiujn ni lasis kaŝitaj tie dum pli ol 2 monatoj. Poste ni seniĝis de kelkaj pliaj aferoj kiam ni foriris kaj lasis ilin tie, mi ne scias ĉu ili jam prenis ilin. Dorsosako, dormosako kaj tendo.

good spot for leaving hambourg but hard for long distance i tried with a sign ‘flenburg’ and ‘kiel’ and the kiel one works perhaps it’s still really good for getting to the north and they’re is space for cars to stop don’t forget to get a sign they’re getting fast good luck😸

Unu el la plej longaj atendadoj por veturo en Japanio, multaj horoj en la nokton sen rezigni. Ni portis reflektajn jakojn por atentigi, kaj Daniela ĉiam portis la saman jakon por certigi, ke ĉiuj povus vidi nin. Fine, ĝi funkciis. Miki haltis, kaj ili iris al Otama Mura, antaŭ Fukuŝima. Ŝi invitis nin dormi ĉe sia domo kaj poste pasigi la tagon tie, kaj ni akceptis. Ni amikiĝis bone. Ili kondukis nin al la muzeo, montris al ni la vilaĝon Maĉu Pikĉu, kaj klarigis la ligon, kiun ĉi tiu riz-produktanta vilaĝo, konsiderata unu el la plej belaj en Japanio, havas kun Maĉu Pikĉu, kaj kiel ili superas la problemon de rizkonsumo en la regiono post la nuklea akcidento de Fukuŝima, kiu generis multajn antaŭjuĝojn. Ili prezentis al ni la projekton Omosubi, por kunigi homojn, kio estis mirinda. Ni ŝargis ĉiujn niajn elektronikajn aparatojn, duŝis, dormis, manĝis tre bone, kaj ankaŭ ekkonis la regionon kaj ĝiajn kinematografiajn, artajn kaj gastronomiajn produktaĵojn. Mi rekomendas viziti.

La strato ŝajnis tre okupata kaj malfacila, sed kiam mi komencis pensi pri pli bona strategio, kiel iri inter la lenojn, simpatia ulo helpis nin iom pli.

Ĉar jam estis malfrue en la nokto kaj la loko estis malbona, kaj ni pensis leviĝi, ni provis nian bonŝancon kaj metis "Sporo" sur la numerplaton, kaj iu ĉesis iri al la ĉefurbo, sed bedaŭrinde la aŭto paneis en la sekva vilaĝo, do ni finis kampadante apud la rivero, sur la herbo apud io, kio aspektas kiel forlasita domo.

Post perdiĝo ĉi tie sen vere kompreni kien ni iras, ni provis kaj provis ĝis ni sukcesis eliri de tie. Estis proponoj por konduki nin al la trafikcirklo, sed ĝi estis sufiĉe malluma kaj izolita. Kaj neniu proponis konduki nin pli antaŭen, do ni skribis Niseko kiel nian cellokon kaj post preskaŭ horo, sinjoro el Anglio kaj lia edzino el Honkongo kondukis nin al la intersekciĝo kun Niseko kaj ni fine revenis al la vojo, kiu kondukus nin al nia celloko.

Waited a little before the spot, just at the bus stop, a car stop immediately for me, sign with Kiel was useful, was drop on a good pétrole station on the way.

Ni jam alfrontis grandegan ŝtormon kaj multaj kamionistoj estis haltigitaj. Ni ne tute decidis ĉu dormi tie aŭ daŭrigi. Dum ni ripozis interne de la stacio kaj prizorgis kelkajn el niaj bezonoj kiel manĝado, uzado de la necesejo, ktp., ni pasive petveturis kun la ŝildo proksime al la enirejo aŭ en la naveda areo. Mi uzis la ŝildon en Nagojo, kaj dum mi estis tie, kamionisto vidis min kaj proponis veturon. Kiam mi klarigis, ke ni estas du, li rezignis. Sed post manĝado kaj vidado de ni amuziĝantaj interne kun Daniele, li decidis veturigi nin, kaj ĝi estis bonega veturo.

Ni alvenis ĉi tien tre lacaj kaj senmotivaj, ĉar ĉi tiu SA (aŭtovojo) estas ekstreme urba kaj brua. Estas pli bone eliri kaj provi iri sur la aŭtovojon sube, sed ĉiuj pordoj estis fermitaj kaj, pro nia laceco, ni ne volis rondiri. Ni petis dungiton helpon por malfermi la pordon, sed li tute ignoris nin; mi sentis min kiel fantomo. Kiam ni jam rezignis kaj estis forirontaj dormi ien, sinjoro proponis al ni veturon kaj ankaŭ lokon por dormi en la hotelo, kie li loĝos. Li eĉ donis al ni mangxagxon kaj proponis al ni sian liton kaj dormis sur la planko kun la kusenoj. Ni insistis, ke li prenu la liton, sed li rifuzis, kaj la sekvan tagon li kondukis nin al miĉinoeki. Muŝki estis iom konsternita, sed ĉio bone finiĝis.

Kiel sabato nokte ne tre malfacilis. Sed multaj homoj pova babili kun ni ĉar tia pukto estas ene la koro de la urbo.

La dua fojo ke ni provas iri al Seogwipo kaj suceesis rapde en tia vojo. Sed kiel estis dimanĉo dauris iomete pli ol la alia tago. Kaj dum la nokto ni prenis la buson por reveni.

Preskaŭ neniu pasas. Se vi ne prenas aŭtojn el la ŝipo vi estas fiaskita. Do mi kredas ke pro la nokto kiu alvenis kaj kiel la ŝoforo vidis nin provantaj petveturi, kiam ni provis preni la buson li donis al ni la veturadon.