good spot for leaving hambourg but hard for long distance i tried with a sign ‘flenburg’ and ‘kiel’ and the kiel one works perhaps it’s still really good for getting to the north and they’re is space for cars to stop don’t forget to get a sign they’re getting fast good luck😸

Unu el la plej longaj atendadoj por veturo en Japanio, multaj horoj en la nokton sen rezigni. Ni portis reflektajn jakojn por atentigi, kaj Daniela ĉiam portis la saman jakon por certigi, ke ĉiuj povus vidi nin. Fine, ĝi funkciis. Miki haltis, kaj ili iris al Otama Mura, antaŭ Fukuŝima. Ŝi invitis nin dormi ĉe sia domo kaj poste pasigi la tagon tie, kaj ni akceptis. Ni amikiĝis bone. Ili kondukis nin al la muzeo, montris al ni la vilaĝon Maĉu Pikĉu, kaj klarigis la ligon, kiun ĉi tiu riz-produktanta vilaĝo, konsiderata unu el la plej belaj en Japanio, havas kun Maĉu Pikĉu, kaj kiel ili superas la problemon de rizkonsumo en la regiono post la nuklea akcidento de Fukuŝima, kiu generis multajn antaŭjuĝojn. Ili prezentis al ni la projekton Omosubi, por kunigi homojn, kio estis mirinda. Ni ŝargis ĉiujn niajn elektronikajn aparatojn, duŝis, dormis, manĝis tre bone, kaj ankaŭ ekkonis la regionon kaj ĝiajn kinematografiajn, artajn kaj gastronomiajn produktaĵojn. Mi rekomendas viziti.

La strato ŝajnis tre okupata kaj malfacila, sed kiam mi komencis pensi pri pli bona strategio, kiel iri inter la lenojn, simpatia ulo helpis nin iom pli.

Ĉar jam estis malfrue en la nokto kaj la loko estis malbona, kaj ni pensis leviĝi, ni provis nian bonŝancon kaj metis "Sporo" sur la numerplaton, kaj iu ĉesis iri al la ĉefurbo, sed bedaŭrinde la aŭto paneis en la sekva vilaĝo, do ni finis kampadante apud la rivero, sur la herbo apud io, kio aspektas kiel forlasita domo.

Post perdiĝo ĉi tie sen vere kompreni kien ni iras, ni provis kaj provis ĝis ni sukcesis eliri de tie. Estis proponoj por konduki nin al la trafikcirklo, sed ĝi estis sufiĉe malluma kaj izolita. Kaj neniu proponis konduki nin pli antaŭen, do ni skribis Niseko kiel nian cellokon kaj post preskaŭ horo, sinjoro el Anglio kaj lia edzino el Honkongo kondukis nin al la intersekciĝo kun Niseko kaj ni fine revenis al la vojo, kiu kondukus nin al nia celloko.

Ni jam alfrontis grandegan ŝtormon kaj multaj kamionistoj estis haltigitaj. Ni ne tute decidis ĉu dormi tie aŭ daŭrigi. Dum ni ripozis interne de la stacio kaj prizorgis kelkajn el niaj bezonoj kiel manĝado, uzado de la necesejo, ktp., ni pasive petveturis kun la ŝildo proksime al la enirejo aŭ en la naveda areo. Mi uzis la ŝildon en Nagojo, kaj dum mi estis tie, kamionisto vidis min kaj proponis veturon. Kiam mi klarigis, ke ni estas du, li rezignis. Sed post manĝado kaj vidado de ni amuziĝantaj interne kun Daniele, li decidis veturigi nin, kaj ĝi estis bonega veturo.

Ni alvenis ĉi tien tre lacaj kaj senmotivaj, ĉar ĉi tiu SA (aŭtovojo) estas ekstreme urba kaj brua. Estas pli bone eliri kaj provi iri sur la aŭtovojon sube, sed ĉiuj pordoj estis fermitaj kaj, pro nia laceco, ni ne volis rondiri. Ni petis dungiton helpon por malfermi la pordon, sed li tute ignoris nin; mi sentis min kiel fantomo. Kiam ni jam rezignis kaj estis forirontaj dormi ien, sinjoro proponis al ni veturon kaj ankaŭ lokon por dormi en la hotelo, kie li loĝos. Li eĉ donis al ni mangxagxon kaj proponis al ni sian liton kaj dormis sur la planko kun la kusenoj. Ni insistis, ke li prenu la liton, sed li rifuzis, kaj la sekvan tagon li kondukis nin al miĉinoeki. Muŝki estis iom konsternita, sed ĉio bone finiĝis.

Kiel sabato nokte ne tre malfacilis. Sed multaj homoj pova babili kun ni ĉar tia pukto estas ene la koro de la urbo.

La dua fojo ke ni provas iri al Seogwipo kaj suceesis rapde en tia vojo. Sed kiel estis dimanĉo dauris iomete pli ol la alia tago. Kaj dum la nokto ni prenis la buson por reveni.

Preskaŭ neniu pasas. Se vi ne prenas aŭtojn el la ŝipo vi estas fiaskita. Do mi kredas ke pro la nokto kiu alvenis kaj kiel la ŝoforo vidis nin provantaj petveturi, kiam ni provis preni la buson li donis al ni la veturadon.

Good spot, we go to Kiel

Meze de la varmega trako, post kiam la aŭto portanta la virinojn kaj veturiganta nin turnis la angulon, ili nin demetis. Kaj de ĉi tie ni daŭrigis kun vere simpatia familio. Fakte ĝi estis taksio, sed ili veturigis nin. Mi kredas, ke ili iris al la urbo kiel familio.

Mi uzis improvizitan 2-kilometran ŝildon sur unu el tiuj Starbucks-stilaj kafujoj por vidi ĉu mi povus almenaŭ eliri de tie, ĉar mi provis pli proksime al la vojo dum almenaŭ horo kaj duono ĝis la polico alvenis kaj sendis min reen kaj vere malfaciligis min, demandante min kiel eblis por mi scii la hispanan lingvon se mi estis brazilano kaj ne loĝis tie... ho ve...

Ĉi tiu stacio, kiel ĉiu loko pli proksima al la ekstremoj de Japanio, postulas bonan strategion, ĉar ĝi havas malpli da trafiko kaj la homoj estas multe pli suspektemaj. Ni alvenis ĉi tien la antaŭan posttagmezon en forta pluvo, elĉerpitaj kaj tute trempitaj. Tamen, ni provis dum pli ol 6 horoj petveturi rekte al Hiroŝimo, sen sukceso. Ni ankaŭ skribis "kita" en Kanji, signifante norden, por vidi ĉu iu kondukus nin pli norden, ĉu tra Oita aŭ Ebino. Kiam la pluvo estis pli malpeza, ni provis ĉe la elirejo, kaj kiam ĝi estis pli forta, sub la tendo de la parkejo por maljunuloj kaj handikapuloj... Sed nenio. La polico eĉ haltis por averti nin resti en la komerca areo kaj ne sur la vojo. Fine, ni kampadis malantaŭ la restoracio ne malproksime de la fumejo, kaŝante nin de la fenestroj por ke neniu raportu nin de interne de la restoracio, evidente ĉiam uzante nigran kovrotukon, kiun la japanoj sufiĉe bone ignoras. Ni estis tiel lacaj kaj malsekaj, ke ni dormis malfrue. La sekvan tagon, sunan tagon, ni fine ŝanĝis nian strategion al "Ebino" kaj post 5 minutoj ni sukcesis akiri veturon sur malgranda kamiono iranta al Kumamoto, kaj ni petis eliri ĉe la Servo-Areo antaŭ la urbo.

Ĉielarko alproksimiĝis al sia fino kaj mi volis iri al la "Tramprennem" konkurso, do mi veturigis min ĉe la elirejo de la parkejo Ĉielarko, ĉar homoj foriris la tutan tempon. Kaj ili lasis min ĉe la trako. Dankon, familio, Mi ĉiam memoros ĉi tion, kaj ankaŭ kiel mi maltrafis la laborrenkontiĝon de sinjoro, kiu petveturis dum 50 jaroj... kiel mi povus esti maltrafinta ĉi tion?

Ĉi tie mi jam uzis ŝildon skribita "FR" por vidi ĉu iu kondukus min almenaŭ al la limo, sed feliĉe, mi rapide trovis paron irantan al Nancio, ili revenis de metala koncerto ie en Germanio. Ni aŭskultis iom da bona metalo kaj ili eĉ donis al mi 50 eŭrojn, dankon multe, metalula paro. Alvenante en Francion oni jam povas vidi kiel aferoj ŝanĝiĝas.

Rapida veturo, sed ĉi tiu regiono estas iom konfuza, kaj por iu, kiu ne estas tre blanka kaj aspektas kiel enmigrinto, estas malfacile fidi je oftaj veturoj, do mi fine akceptas la plej rapidajn eĉ se ili estas al lokoj pli proksimaj, por daŭrigi la vojaĝon, strategie kompreneble. Estis la tria tago survoje al la Eŭropa Ĉielarko, komencante de la domo de mia frato. Ĉi tiu veturo kondukis min iom pli suden, sed proksime al vojo, kiu povus konduki min al Metz, kaj de tie al Luksemburgo estus mallonga salto.

Post kelkaj minutoj, ulo, kiu tre similis al Shaggy el Scooby-Doo, haltis kaj kondukis min al benzinstacio antaŭ Stutgarto, ĉar mi ne volis iri en la urbon (kvankam se mi scius, ke mi ne ricevos veturon tiun tagon, mi irus... Sed estas vere malfacile petveturi kiel ne-eŭropano ĉe benzinstacioj, ĉiuj pensas, ke vi estas almozulo) kaj mi provis tie mem. Tre simpatia ulo, kiu amis medicinmuzikon kaj brazilan muzikon. Tre bona.

Ĉar ĉi tiu parkejo estas morta, mi montris 4-kilometran ŝildon kaj provis paroli kun kiu ajn haltis tie. Plej multaj iris al Pollando, kiel la kamiono kiu lasis min ĉi tie, kaj plej multaj suspektis vin; la poloj ŝajnas esti sufiĉe malfidaj. Sed ĝi funkciis, ili lasis min ĉe la enirejo de la vilaĝo. Mi preskaŭ estis alveninta en Zittau por la Tramprennen 2025.

Ĉar la policanino prokrastis min kaj mi ne povis trovi la armenan viron, kiu proponis helpi min transiri la limon, mi decidis petveturi rekte tie ĉe la elirejo, klarigante, ke estas malfacile marŝi kun tiom da pezo kaj ke mi ne povas eniri Rusion piede. (Kiu scias, ĉu tiu maljuna armena viro ankaŭ volis trompi min, juĝante laŭ la nervoza kaj nekomprenebla mesaĝo, kiun li sendis al mi per WhatsApp, kiam mi trovis lian numeron por demandi...). Kaj ĉar estis noktomezo, mi pensis, ke ĝi estos rapida, sed mi eraris. Estas ĥaoso tie. Mi skribis mesaĝon per la Wi-Fi, klarigante ruse, kion mi bezonis, kaj komencis montri al ili. Ĉar estas multaj aŭtotransportistoj (kaj mi eĉ ne scias, ĉu ili faras ĝin laŭleĝe), ili ĉiuj estas tre suspektindaj, aŭ ŝajnas tre elitismaj, do ili plejparte ignoris min. Sed grupo da junuloj, kiuj transportis aŭtojn, decidis veturigi min almenaŭ al la komenco de Rusio, kaj mi akceptis... almenaŭ mi povis dormi kelkajn horojn en vico ĝis ni atingis la rusan doganejon, kiu volas ĉion ekzameni, eĉ pli en ĉi tiu regiono kaj eĉ pli dum militaj tempoj, sed ĉio estis paca, almenaŭ dum mia transiro. Tuj kiam ni transiris la limon, ili ĵetis min 2 km preter la limo kiel rubon en la akvon, bone. Tia estas la vivo, kaj mi sopiris mian maljunan kolegon Armenio, kie li povus esti?