Ni iris festi la naskiĝtagon de Muzg ĉe la ĝardeno Fukushuen kaj poste ni ne plu havis monon por la buso al nia kampadejo. Do ni petveturis laŭ la avenuo kaj tre feliĉa japana paro, ebria de biero, veturigis nin al proksima loko. Unu el ili parolis la anglan, estis sufiĉe amuze. Ni ankaŭ portis multe da pezo, ĉar ni kunportis manĝaĵojn por Ŝabato.

Ni volis lavi la vestaĵojn, manĝeti, kunporti ion al la Rainbow, kaj uzi la interreton. Do ni decidis subiri. Mi kredas, ke tio estis la unua petveturo de Muŝkij.

Ni preskaŭ finis purigi Ĉielarkon, semajnon post ĝia fino, sed ankoraŭ multaj Ĉielarkuloj provis foriri. Ni estis kvin, kiuj provis petveturi sur la vojo. Du rezignis kaj aŭto haltis. Estis mi, Daniela la poneo, Mushky (eble sxia dua veturo?), kaj Jones, la germana elektristo. Ili lasis nin ĉe la centra Soja-stacio kaj de tie Jonas pagis taksion por ĉiuj al la Onsen.

Post eliro el la ĉielarko ni iris al la onseno por konekti al la interreto kaj decidi pri la sekvaj paŝoj. La petvetura aventuro de Mushky komenciĝis. Tie ni renkontis simpatian pakistananon, kiu ankaŭ havis agrablan konversacion en la urdua lingvo kun Yuji, kiu bone konas Pakistanon, kaj tiam li konvinkiĝis, ke li povus helpi nin atingi Okayama. Unue li aĉetis por ni iom da manĝaĵo kaj kondukis nin al hotelo, ĉar Mushky volis dormi en lito.

Forlasante la domon de Babaji por provi atingi la feston de Babaji, reirante iomete sur la vojo, estas bona niĉo, bonega por halti. Junulo veturigis nin kaj ŝatis la ideon viziti la feston de Babaji, kaj li estas bonega violonisto.

Ni ĉeestis la frenezan feston de Babaji kaj volis iri al Yubará — mi, Mushky, Daniela la Poneo, Yana, kaj Younnes. Parolante kun homoj, kiuj forlasis la feston, ni sukcesis trovi veturon por ni ĉiuj. Estas trafiko, ne multe, sed estas; eĉ se ne estus festo, tamen eblus petveturi sur tiu vojo.

Dumtage certe estas pli bonaj lokoj, sed nokte ĉi tiu estas la plej bone lumigita kun bona rapidredukto, do funkcia. Estis sufiĉe malvarme ĉi-nokte, do iom malfacile, sed tamen tre bone. Iu ulo haltis kaj proponis al ni veturon post ĉirkaŭ unu horo, post sia deĵoro. ​​Poste li veturigis nin al Lawson, kie ni atendis lin en la varmego.

Ni dormis ĉe la benzinstacio kaj estis bonege. Domaĝe, ke estis tiom da lapoj; ni havis lapojn sur niaj vestaĵoj dum monatoj. Por tiuj, kiuj iras al Hiroŝimo, estas perfekte, kelkaj aŭtoj irantaj al Hiroŝimo haltis por ni, sed ĉar ni direktiĝis al Ŝikokuo, estis malfacile, sed fine ni trovis iun, kiu kondukus nin al Kan'onji, simpatia budhana monaĥo.

Ni serĉis iujn elektronikaĵojn por pli bone ekipi nin, kaj Muŝkij laciĝis porti dorsosakon, do ni decidis petveturi en la parkejo. Fakte estis nur unu aŭto, kaj la virino konsentis konduki nin proksime al nia kampadejo, ĉar ŝi iris pli-malpli en tiu direkto.

Tie ni trovis alian petveturanton, la 16-jaraĝan Takumi, provantan atingi Kobe-on. Li ricevis multajn donacojn de la japanoj. Li ankaŭ provis helpi nin; ni provis kun li antaŭ la vendejo dum kelkaj minutoj, poste invitis lin provi nian metodon ĉe la elirejo de la benzinstacio, sed mi kredas, ke la manko de komunikado kun preterpasantoj senkuraĝigis lin, kaj li decidis preni la buson. Ni atendis plian duonhoron ĝis ni sukcesis trovi iun irantan al la sekva "S.A."

Ni uzis ŝildon, kiu diris Himeĝi, kaj renkontis iun irantan al Kobe. Ni petis ilin lasi nin ĉe stacio sur la sama vojo antaŭ ol efektive eniri Kobe, ĉar ni iris al Kioto. Ni dormis ĉe tiu stacio, malantaŭ la arbustoj apud la benzinpumpilo, tre kviete, preskaŭ neniu eĉ rimarkis. Tre bone.

Post kiam nia amiko nin demetis sur la ponton, ni provis petveturi tien dum ĉirkaŭ du horoj tiun nokton. Komprenante, ke ĝi ne estis bona loko aŭ tempo, ni decidis ŝanĝi nian strategion kaj provi petveturi ĉe la pagstacio, kio eble estas malpermesita, sed ĝi funkciis. Estis nur malfacile alveni tien; estas bonaj lokoj por kampadi ankaŭ proksime al la pagstacio. Sed feliĉe, ni ne bezonis.

Forlasante Kan'onji, tre bonan lokon, proksime al kie ni kampadis ĉe la strando, en la arbaro. Ĉi tiu loko estas tiel bona, ke eĉ kun malmulte da trafiko, pluvo, kaj dimanĉe, iu rapide haltis. Ĉar ĝi estas ankoraŭ ene de la urbo, estas tre malverŝajne, ke vi trovos veturilon, kiu kondukos vin tre malproksimen.

Por la unua fojo, ni veturis kun fremdulo en Japanio. Bolivia viro, kiu loĝis en Japanio dum pli ol 20 jaroj, vidante la ŝildon por Kioto, veturigis nin per sia kamiono... Estis ankaŭ la unua fojo, ke ni veturis per kamiono kun pli ol unu persono en Japanio.

Kvankam ŝajnis simple petveturi de la benzinstacio al Kioto, ni bezonis pli ol du horojn por sukcesi. Kaj tio estis nokte.

Ĉi tiu flanko ŝajnas pli facila ol la alia; la problemo estas alveni ĉi tien se vi venas de Kioto, ĉar la aliro al la benzinstacio estas fermita, sed kelkfoje kamionoj eniras. La pordego ŝajnas esti malfermebla, sed tamen, kiam ni supreniris la deklivirejon, estis sekurgardisto, al kiu ni petis permeson eniri la benzinstacion por ke ni povu daŭrigi nian vojaĝon. Ŝajne, multaj japanoj estas sufiĉe raciaj, kaj li enlasis nin, farante geston de sekreteco. aeaehajaejaj

Ĉar malfacilas halti ĉe la kruciĝo de la duigitaj lenoj, ni disiĝis kaj ĉiu restis ĉe unu flanko: Mushky kaj Daniela, la poneo, ĉe la elirejo de la benzinstacio, kaj mi ĉe la alia enirejo de la aŭtovojo. Ni estis bonŝancaj kaj renkontis iun irantan al Fukuoka, kiu lasis nin apud Ŝimonoseki. Ni haltis por dormi ĉe benzinstacio post Hiroŝimo, kie estas templo. Estis bonega loko por dormi, inter la arboj post la Starbucks.

Post forlaso de la domo de nia esperanto-parolanta amikino Nita, ni trovis malfacile trovi lokon por halti sur ĉi tiuj malgrandaj vojoj kiam estas okupate, sed estis vere bona loko ĉi tie. Virino veturigis nin al la benzinstacio.

La plej malfacila situacio survoje en Japanio, pro iu aŭ alia kialo, malgraŭ ke ĉi tiu benzinstacio estis plena, neniu haltis por almenaŭ komuniki. Post 30 minutoj iu proponis veturon de nur 4 km, ni rifuzis ĉar ni sciis, ke la potencialo de la benzinstacio estis alta, poste iu iris al Beppo, sed havis plenan aŭton, kio plifortigis nian atendadon, sed ĉar ni alvenis preskaŭ ĉe noktiĝo, la malfacilaĵo multiĝis dum la nokto kaj dum la pluvo. Ĝi estis vera batalo de rezisteco, preskaŭ je mia naskiĝtago. Ni preskaŭ rezignis kaj pensis pri dormado kiam iu proponis al ni veturon al Fukuoka, ni akceptis por vidi ĉu tio ŝanĝos ion. De tie ni petegis kelkajn homojn helpado por povi kapti buson ĉar la retkafejoj estis plenaj.

Younnes aranĝis bonan veturon por ni al la Onsen; ili prenis min, Mushky, Younnes, Bawa, Yana, kaj Daniela la poneon de ĉi tiu merkato proksime al la forlasita domo kie ni dormis.

The spot was very good. It can be accessed very easily through a passage behind the convenience store and you won't be walking where cars drive. The station has everything, toilets, wifi, electrical plugs for charging your devices, Food etc. I got picked up after one hour waiting time on a Monday. I started at 10am and got a lift at 11am. It took me a total of 4 rides to get to Nagoya station and the drivers were always very respectful and curious why I'm hitchhiking in japan. Tomorrow I'll continue hitchhiking to Osaka and after that to kumamoto, just to see how far I can go. On this trip I never had any worries about unsafe road conditions, people being rude, not having food or a toilet. Everything was available all the time and it was a very good experience.

I waited for 40min at 9h in the morning on a Sunday. Then got ride to Fukuoka (I was heading Osaka). I asked the driver to stop in a car park on the highway. Although is prohibitted is the best place to get a ride. I rode to Osaka from Nagasaki with 4 different cars, wating an average of 20 min from car to car. Hitchhiking in Japan is great!!

Khoku PA () on Tmei Expressway (), otw to Fuji/Gotemba, Hakone, Nagoya, Kyoto, Osaka, western Japan. Reachable from Tkaichiba () station on the JR Yokohama line. full description: http://hitchwiki.org/en/Tokyo#T.C5.8Dmei_Expressway_.28.E6.9D.B1.E5.90.8D.29