Ni provis petveturi per privata boato al Kagoŝima, sed estis tre malfacile, do ni provis kelkajn strategiojn por instigi homojn helpi nin kompletigi la biletan procezon. Kaj ĝi funkciis. Ni faris ŝildon en la japana: "Ĉu vi helpus nin atingi Kagoŝima?" Ni provis proksime al la haveno dumtage dum estis boatoj kaj nokte ĉe la 7/11 proksime al Daiso. Ni akiris la biletojn kaj dum ĉi tiu tempo ankaŭ iom da manĝaĵo kaj nokton en luksa hotelo sur la insulo Sesoko, kiu havas kelkajn bonajn strandojn, sed la plej granda estas privata, domaĝe, oni devas foriri je la 5a posttagmeze. Dume, ni kampadis en forlasita parkejo kies enirejo estas aliflanke de la vojo dekstre de Lawson (venante de la maro). Proksime al la forlasita necesejo, kiu estas tie, sed oni devas esti singarda ĉar estas hotelo proksime kaj se homoj vidas vin en la arbustoj, vi estas perdita. Kaj ankaŭ, dum 3 tagoj kamioneto estis mistere parkita tie, sed feliĉe neniu ŝtelis ĝin de ni. Estas multaj limakoj, tro multaj limakoj. Kun pli da tempo, mi kredas, ke eblas petveturi de insulo al insulo, kio estas fakte pli interesa; ĉiuj insuloj, kie la boato haltis, estas belaj. Petveturi ankaŭ eblas per la boato. Nur promenu ĉirkaŭe laŭ la ŝildo indikanta vian cellokon. Vi havas proksimume 24 horojn de Motobu kaj 25 de Naha. La privata boathaveno estas tuj malantaŭ la komerca boathaveno. Bonŝancon.

Ni maltrafis la ŝancon petveturi kun homoj, kiujn ni konis sur la ŝipo, kiuj pli-malpli iris al Ebino, pro neglekteco, do ni devis eliri el la ŝipo kaj petveturi sur la vojo. La problemo estis, ke ni ne sciis precize, kiun elirejon la ŝipo havis por aŭtoj kaj kamionoj provi tie, sed logike ĉi tie trapasus ĉiu, kiu forlasus la urbon el la haveno, krom se ili iris al la urbo por fari ion. La pluvo estis forta kaj ni portis multe da bagaĝo, sed malgraŭ tio ni sukcesis alveni ĉi tien, kaj feliĉe iu, kiu loĝas proksime kaj vidis nin, fine proponis al ni veturon ĝis la urboelirejo, kune kun sia maljuna patrino. Tre amuze. Ili eĉ donis al ni terpomajn ĉipsojn kaj energiajn trinkaĵojn.

Post malsukceso bone veturigi nin de la boato venante el Okinawa, kio tute eblas se oni bone komunikas kun ĉiuj dum la vojaĝo, kaj ricevinte spontanean veturon al ĉi tiu 7/11, ni iom malstreĉiĝis kaj manĝis ion, ĉar la pluvo estis tre forta, kaj eliris por provi petveturi sub la bushaltejon, esperante atingi almenaŭ la subpasejon, kie ni bone veturis la lastan fojon. Sed estis malfacile. Unu el ni provis de la vojo kun ombrelo vidi ĉu iu haltus ĉe la 7/11, kaj alia ĉe la elirejo de la vendejo sub la bushaltejo, ĝis iu iranta al Miyazaki proponis al ni veturon al la benzinstacio Sakurajima. Se ni scius, ke ni pasigos tiom da tempo provante tie, ni akceptus iri al Miyazaki kaj provus de tie. haha ​​​​Sed fine, la vojo tra "Ebino" alportis al ni mirindajn memorojn sur malsama kaj pli monta, tre bela itinero.

Ĉi tiu stacio, kiel ĉiu loko pli proksima al la ekstremoj de Japanio, postulas bonan strategion, ĉar ĝi havas malpli da trafiko kaj la homoj estas multe pli suspektemaj. Ni alvenis ĉi tien la antaŭan posttagmezon en forta pluvo, elĉerpitaj kaj tute trempitaj. Tamen, ni provis dum pli ol 6 horoj petveturi rekte al Hiroŝimo, sen sukceso. Ni ankaŭ skribis "kita" en Kanji, signifante norden, por vidi ĉu iu kondukus nin pli norden, ĉu tra Oita aŭ Ebino. Kiam la pluvo estis pli malpeza, ni provis ĉe la elirejo, kaj kiam ĝi estis pli forta, sub la tendo de la parkejo por maljunuloj kaj handikapuloj... Sed nenio. La polico eĉ haltis por averti nin resti en la komerca areo kaj ne sur la vojo. Fine, ni kampadis malantaŭ la restoracio ne malproksime de la fumejo, kaŝante nin de la fenestroj por ke neniu raportu nin de interne de la restoracio, evidente ĉiam uzante nigran kovrotukon, kiun la japanoj sufiĉe bone ignoras. Ni estis tiel lacaj kaj malsekaj, ke ni dormis malfrue. La sekvan tagon, sunan tagon, ni fine ŝanĝis nian strategion al "Ebino" kaj post 5 minutoj ni sukcesis akiri veturon sur malgranda kamiono iranta al Kumamoto, kaj ni petis eliri ĉe la Servo-Areo antaŭ la urbo.

Alveni al Fukuoka de ĉi tie estas tre facile. Dum mia amiko iris al la necesejo kaj mi estis proksime al la alarmtelefono, mi finis fari la ŝildon por Fukuoka kaj tuj du homoj proponis al mi veturon, sed unu jam foriris kaj la aliaj du povis atendi, ke mia amiko revenu de la necesejo. Kaj la plej bona parto estas, ke ili kondukis nin al la Tsujunkyou-Ponto, la plej granda ŝtona akvedukta ponto en Japanio, el la 19-a jarcento, kiu ankoraŭ estas uzata por liberigi akvon por agrikultura irigacio. Poste, ili pagis por onseno (varma fonto) kie oni povis sperti elektran ŝokon en la akvo sen morti - io, kio okazas nur en Japanio. Kaj poste ili kondukis nin al vespermanĝo en restoracio kun veganaj opcioj, kio estis mirinda. Sed tiam ili devis reveni hejmen al la laboro la sekvan tagon; unu restis en Fukuoka kaj la alia lasis nin proksime al sia laborejo, sufiĉe malfrue en Moji.

Ni alvenis al ĉi tiu stacio je la tria horo matene post tre interesa veturo, kiu kondukis nin al vespermanĝo kaj ankaŭ al onseno (termofonto). Ni dormis multe, kampadis proksime al la elirejo malantaŭ grandega roko kun diversaj surskriboj malantaŭ la arbustoj. Ni vekiĝis malfrue kaj ĉion pretigis. La unuan aŭton, kiu pasis, veturis du junaj knabinoj por amuziĝo, kaj ili decidis lasi nin en Hiroŝimo proksime al bonega loko por kampadi senpage inter tri arbustoj en la malsupra parto apud la rivero. Estas multaj kamionoj ĉe ĉi tiu stacio, ĉiam, do estas tre probable, ke vi ricevos veturon per kamiono por iri malproksimen; estas nur malfacile petveturi kun kamionistoj en Japanio, tre malfacile.

Post kelkaj tagoj volontulante por helpi prizorgi la indigo-plantejon ĉe @ryukyuindigo.namiai, Shion veturigis nin de Mihara al ĉi tiu Lawson, de kie ni veturigis nin al la Akvario kun tre amuza paro. Tie ni renkontis alian familion de iliaj amikoj, ĉiuj famaj TikTok-uzantoj, kaj post spektado de la senpaga delfena spektaklo, ĉi tiuj amuzaj amikoj lasis nin ĉe la placo, kie ni pasigis nian unuan nokton en Motobu.

Uzante malgrandan ŝildon kun la nomo de la Pramo, post kampadado en proksima parko malantaŭ kelkaj arboj sen ke iu ajn ĝenus nin, junulo kiu ludas la Ŝanŝinon, okinavan muzikinstrumenton, rapide veturigis nin kaj ludis iomete por ni, la faman kanton de Ŝima Uta. Ĉar pluvis tiel forte pro la tifono, ni fine dormis ĉe la bushaltejo, sed la polico vekis nin matene kaj petis nin foriri.

Tio estis la unua fojo, kiam ni provis petveturi rekte al la Akvario. Pluvis forte pro tropika ŝtormo en la Pacifiko kun tifonoj. La ŝildo kun la nomo de la Akvario estis detruita, kaj kiam ni pensis pri reiri sub la tendo de Lawson por protekti nin kaj niajn havaĵojn de la pluvo, virino haltis por ni kaj savis nin, kondukante nin al la Akvario. Ni provis petveturi iom pli al Kagoŝima, sed ili ne permesis al ni. Ni provis petveturi reen al la tendaro, sed tio ankaŭ ne funkciis, do ni prenis buson al Motobu kaj piediris de tie.

Fakte, ni tenis ŝildon por Kagoŝima, petante helpon por kompletigi nian bileton, ĉar ni ne faris sufiĉe da amikoj ĉe la haveno por povi salti inter insuloj. Kaj post iom da ĝoja helpo, amuza, ebria ulo kaj du same ebriaj kaj tre amuzaj junulinoj proponis al ni veturon al hotelo nomata Hummocks sur la insulo Sesokko. Ni volonte akceptis, ĉar ili proponis al ni senpagan nokton tie, kaj la sekvan matenon ili veturigis nin reen al la haveno, kie ni kampadis. Mi pensas, ke ĝi estis unu el la plej bonaj hoteloj, en kiuj mi iam ajn tranoktis senpage. La posedantoj estas el Himeji en Kanto.

Fine ni bezonis iom da tempo por forlasi la kampadejon ĉar mistera kamioneto haltis ĝuste ĉe la enirejo kaj Mushky timis eniri, ĉar ŝi estis ĉe Lawson kaj mi estis en la tendo, sed kiam ŝi rimarkis, ke neniu estis en la veturilo, ŝi reiris, ni prenis ĉiujn vestaĵojn kaj iris petveturi al la urbo por trovi monlavejon por lavi ĉion. Sinjoro kondukis nin al superbazaro, kiu ankaŭ havas lavejon, sed ni fine piediris iom pli al alia, kiu havas pli malmultekostajn maŝinojn, ĉirkaŭ 500 metrojn direkte al Motobu.

Post tre laciga tago, ni iris al la 7-Eleven por petveturi reen al nia kampadejo, ĉar ni havis bagaĝon kaj manĝaĵon. Ni pensis peti helpon por kovri la koston de unu el la pramaj biletoj al Kagoŝimo, sed ni nur petis veturon. Kaj la ulo, kiu donis al ni la bileton, helpis nin per 5.000 pesoj. Mirinde! Du biletoj preskaŭ pretaj por Kagoŝimo.

En Okinawa, petveturi estas superfacile. Ekzemple, ĉe ĉi tiu bushaltejo Lawson, tre proksime al la haveno kaj ankaŭ granda forlasita parkejo, kiu estas bonega por tendumado (kie ankaŭ estas la ruinoj de forlasita necesejo kovrita de la arbaro), ni tre facile petveturis al la Akvario. Ĉi-foje, sen eĉ signali, tuj kiam ni alvenis ĉe la elirejo de ĉi tiu Lawson, aŭto preterpasis kaj, rigardante nin, turnis sin por veturigi nin. Estis vere malvarmeta grupo de diskĵokeoj, @hibiki.nakai, kiuj eĉ ludis kun brazilaj diskĵokeoj ĉi tie en Okinawa.

Tra amikeĉo kun la kondukisto de la buso mi povus veturi senpage.

Preskaŭ neniu kondukas en la insulo. Sed kiam vi vidas aŭtomobilojn vi povas provi. Ĉiu estas tre prolkima iu maniere. Ĉio estas promenanta.

Japana paro veturis nin ĝis la kampejo.

Ni iris ĵus al la oficiala kampejo, ĉar ni havas multaj da aferoj por porti, sed la Brita paro kiu veturis nin iris ĉirkaŭ aliaj belegaj strandoj.

Ni, Muŝki, Daniela kaj mi, uzis ŝildon skribita "ferry kaj とまりこう" la nomo de la ferry, kaj germana paro veturis nin tie. Prokiseme al la mirinda kampadejo kiu ni trovis.

Ni iris festi la naskiĝtagon de Muzg ĉe la ĝardeno Fukushuen kaj poste ni ne plu havis monon por la buso al nia kampadejo. Do ni petveturis laŭ la avenuo kaj tre feliĉa japana paro, ebria de biero, veturigis nin al proksima loko. Unu el ili parolis la anglan, estis sufiĉe amuze. Ni ankaŭ portis multe da pezo, ĉar ni kunportis manĝaĵojn por Ŝabato.

Ni volis lavi la vestaĵojn, manĝeti, kunporti ion al la Rainbow, kaj uzi la interreton. Do ni decidis subiri. Mi kredas, ke tio estis la unua petveturo de Muŝkij.

The spot was very good. It can be accessed very easily through a passage behind the convenience store and you won't be walking where cars drive. The station has everything, toilets, wifi, electrical plugs for charging your devices, Food etc. I got picked up after one hour waiting time on a Monday. I started at 10am and got a lift at 11am. It took me a total of 4 rides to get to Nagoya station and the drivers were always very respectful and curious why I'm hitchhiking in japan. Tomorrow I'll continue hitchhiking to Osaka and after that to kumamoto, just to see how far I can go. On this trip I never had any worries about unsafe road conditions, people being rude, not having food or a toilet. Everything was available all the time and it was a very good experience.

I waited for 40min at 9h in the morning on a Sunday. Then got ride to Fukuoka (I was heading Osaka). I asked the driver to stop in a car park on the highway. Although is prohibitted is the best place to get a ride. I rode to Osaka from Nagasaki with 4 different cars, wating an average of 20 min from car to car. Hitchhiking in Japan is great!!

Khoku PA () on Tmei Expressway (), otw to Fuji/Gotemba, Hakone, Nagoya, Kyoto, Osaka, western Japan. Reachable from Tkaichiba () station on the JR Yokohama line. full description: http://hitchwiki.org/en/Tokyo#T.C5.8Dmei_Expressway_.28.E6.9D.B1.E5.90.8D.29